Een CEO heeft het allemaal: hij doet enkel waar hij zin in heeft en de rest delegeert hij.

Helaas werkt het zo niet.

Sommige projecten kies je zelf. Andere komen op je af. Omdat er iets moet veranderen, omdat een probleem blijft terugkomen of omdat nieuwe regels en compliance aandacht vragen.

In een ideale wereld zou ik die projecten netjes na elkaar aanpakken. In de praktijk lopen er vaak verschillende tegelijk. En niet elk project maakt evenveel enthousiasme los.

Voor sommige ideeën loop ik meteen warm. Ik zie mogelijkheden, begin verbanden te leggen en heb voor ik het weet al drie vervolgstappen bedacht. Daar hoef ik mezelf niet voor te motiveren. Integendeel: ik moet soms opletten dat ik er niet te veel tijd in steek.

Andere projecten zijn minstens even belangrijk, maar maken minder goesting los. Ze zijn complex, minder tastbaar of vragen gesprekken waar ik niet meteen naar uitkijk. Daardoor verdwijnen ze niet van de lijst, maar wel gemakkelijker naar de achtergrond.

Daarom geef ik projecten voor mezelf een appetite score: hoeveel goesting heb ik om hieraan te werken?

Ik gebruik daarvoor een bijzonder wetenschappelijke schaal van één tot vijf:

1. Ik knip nog liever het gazon met een nagelschaar.

2. Het moet gebeuren, maar ik vind altijd wel iets anders dat eerst kan.

3. Ik zie het zitten, zolang ik er tijd voor vrijmaak.

4. Ik loop er warm voor en denk er ook buiten de voorziene tijd aan.

5. Ik wil nooit meer slapen.

Die score zegt niets over hoe belangrijk een project is. Een vijf is niet belangrijker dan een één. Ze zegt iets over de aandacht die ik er waarschijnlijk vanzelf aan zal geven.

Dat onderscheid vind ik nuttig. Een project kan bijzonder belangrijk zijn en toch niet bovenaan mijn gedachten staan. Omgekeerd kan een interessant idee vanzelf alle beschikbare ruimte innemen.

Ik deel die scores ook openlijk op ons Project Board. Zo kunnen anderen zien bij welke projecten ik mogelijk een duwtje nodig heb. Of, aan de andere kant van de schaal, waar iemand misschien eens voorzichtig aan de handrem mag trekken.

Voor projecten met een lage score heb ik meer nodig dan een goed voornemen. Een concreet moment in mijn agenda bijvoorbeeld. Of een duidelijke volgende stap, zodat ik niet telkens opnieuw moet bedenken waar ik moet beginnen. Het helpt ook als iemand mee opvolgt en me erop aanspreekt wanneer ik het project voor de derde keer heb verschoven.

Bij projecten waar ik meteen warm voor loop, ligt de uitdaging eerder omgekeerd. Daar mag iemand gerust vragen hoeveel tijd ik er nog aan wil besteden, of het goed genoeg is en welke andere projecten intussen blijven liggen. Enthousiasme is een goede motor, maar geen betrouwbare prioriteitenlijst.

Wat ik intussen ook merk: mijn appetite stijgt bijna altijd naarmate een project vordert.

Aan het begin kan iets voelen als een onoverzichtelijk bos. Er zijn te veel vragen, te veel losse eindjes en ik weet nog niet goed waar ik moet beginnen. Maar eens ik probeer de bomen door het bos te zien, nemen mijn nieuwsgierigheid en hardnekkigheid het meestal over van mijn lamlendigheid.

Dan wil ik begrijpen hoe het in elkaar zit. Waar het precies vastloopt. Wat er mogelijk is en hoe we ermee verder kunnen. En voor ik het weet, is een project dat met een twee begon naar een vier opgeschoven.

Dat maakt die eerste score voor mij net nuttig. Ze voorspelt niet hoe ik me tijdens het hele project zal voelen. Ze helpt me vooral herkennen welke projecten een extra zetje nodig hebben om op gang te komen. Daarna komt de goesting vaak vanzelf.

De belangrijkste projecten zijn niet altijd degene waar ik het liefst aan begin.

Daarom staat mijn appetite op het Project Board. Als geheugensteun voor mij. En als gebruiksaanwijzing voor de rest.